ჟრიამული
ეს ძველთაძველი სიტყვაა და ქართულად ერთად შეკრებილი ხალხის ხმაურს ნიშნავს.
შუა საუკუნეების ლექსიკონთა განმარტებით, ეს ხმაური ან კეთილი, ან ავი, ან სულაც უსუსური ხმოვანი ერთობაა. ამას შუა საუკუნეებიც არ სჭირდება, უბრალოდ ქართველთა კოლექტიურ მეხსიერებაში ჟრიამული უფრო ხალისიანი შეკრებისას ამოთქმულ მრავალ ხმათა სიგრძეს და სიძლიერეს ნიშნავს.
ასეთი რამ კი ხშირია საქართველოში. ეს შეიძლება იყოს სწავლის დასაწყისი რომელიმე სკოლაში, ან მეგობართა დახვედრა აეროპორტში, ან სხვა რამ ასეთი: იმპროვიზირებული, სულ პატარა სასიამოვნო ამბავი.
ესეც რომ არ იყოს, საქართველო გრძელი და ხალხმრავალი წვეულებების ქვეყანაა. ეს წვეულებები კი გაჯერებულია ღვინით, მრავალფეროვანი საკვებით და ხალისით, ასეთი ერთობა კი იოლად გადაიზრდება ხოლმე ჟრიამულში. მართალია, ქართული სუფრის ტრადიციული ხელმძღვანელი, თამადა (ტოუსტმასტერი) გამუდმებით მოუწოდებს ხოლმე მომლხენებს სიჩუმისა და წესრიგისაკენ, რათა მორიგი სადღეგრძელო შესთავაზოს, ქართული ჟრიამული მხოლოდ რამდენიმე წამით წყდება ხოლმე, მერე კი ისევ გამოცოცხლდება ხოლმე, უცნაური პერიფერიული სიამოვნების შესაქმელად.